Hamileyken İzleyebileceğiniz 20 Film

Bu listeyi birkaç ay önce biz de eşimle araştırmıştık fakat karşımıza çok iyi öneriler çıkmadı. Zaten genel olarak “hadi bebişli film izleyelim” veya “hamile kadınlar hakkında bir film olsun da karşısına geçip empati hönküreyim” dediğiniz noktada maalesef çok başarılı filmler yok. Ya da ben daha öylesine denk gelmedim. Sadece biraz “aaa bana benziyor, bize benziyor”  diyebiliyorsunuz, hepsi bu. Şimdi ben bu listeyi aslında daha önce tavsiye ettiğim uygulamalarda bahsettiğim Bump uygulamasından arakladım. Türkçe meali ve kendi yorumlarım ile arama motorunda hunharca bu listelerden kovalayanlara sundum. Bu da bi hizmet sonuçta.

  1. Babies

    Bu bir film değil, bir belgesel. Dünyanın farklı köşelerinden bebeklerin ilk yılını konu alıyor. Ve nerede, nasıl, hangi kültürde olursa olsun bebeklerin sadece bebek olduğunu anlatıyor.
  2. Juno
    Bu filmi seneler önce bebekle, hamilelikle hiç işim olmayacak bir yaştayken izlemiştim. Hamile olmasanız da izleyebileceğiniz tatlılıkta bir indie filmdir kendileri. Hamilelik ile ilgili de çok özdeşleşebilir misiniz bilmiyorum çünkü 16 yaşında bir genç kızın hamile kalması ve Amerika’daki genç kızların evlat edindirmek üzere verdiği bebeklere gönderme yapan bir film. Fakat çok tatlı.
  3. Knocked UpBu filmi izlediğimde Amerika’da staj yapan küçük bir kızdım. Aşırı gülüp eğlenmiştim. Komik bir film. Hamile değilseniz bile izlenir özellikle eşiniz ile baymadan izleyebileceğiniz bir film arıyorsanız öneriyorum. Adı üstünde; konusu plansız hamilelikler.
  4. Baby Mama
    Tina Fey sevenler bir adım öne çıksın. Tabii ki yine bir girl power filmi. Eğlenceli, dayanışmalı.
  5. Away We Go
    Baştan söylüyorum; biraz yavaş bir film. Yukardaki çıtır komiklere benzemiyor. Ağırlığı da bolca var filmin. Bağımsız film ve yol filmi sevenler için keyifli. Biraz düşündürücü. Hamilelikte yaşananlarla ilgili güzel empatik sahneler var.
  6. Business of Being Born

    Bu da bir belgesel film. Bahsedildiğine göre biraz doğal doğum/normal doğum nasıl adlandırırsanız onun tarafını tutarak çekilmiş bir belgesel. Özellikle hiçbir medikal destek almadan yapılmadan doğumlardan bahsediyor. Bedenin mucizevi yeteneklerine yakından bakıyor. Eğer medikal desteksiz (ilaç vb.) doğum yöntemlerine ilgiliyseniz hoşunuza gidebilir.
  7. Baby Boom
    Bebek veya hamilelik konulu filmler ararken, 80’li yıllarda ciddi bir bebekli film patlaması olduğunu görebilirsiniz. Neden bilmiyorum ama bizim çocukluğumuzda da televizyonda dönen bebekli, bebek bakıcılı, evde tek başına kalan çocuklu, konuşan bebekli gibi sınırsız film vardı. Bu da onlardan biri. Diane Keaton gençliğinden bir kuple ile o günlere dönmek isterseniz güzel seçenek. Ayrıca profesyonel hayattaki anneler veya tek başına çocuğunu büyüten anneler için de keyifli bir film.
  8. Neigbours
    Yine komik bir film. Sanırım işin içinde bebek varsa mizah bu duruma çok yakışıyor. Yeni bebek sahibi olan bir çiftin bir yandan sosyal ve hızlı hayata ayak uydurma bir yandan da bebekli hayatı yürütme çabasını konu alıyor.
  9. Nine Months

    Benim gibi 90’lı yılların Hugh Grant’ı hayranıysanız (artık değilim), veya o dönem heyecanı taşıyan filmleri seviyorsanız çok tatlı bir film. Klişeleri var evet. Kıyafetler dönemden. Tam popcornunuzu alıp keyifli bir pazar günü izlenecek film.
  10. First Comes Love

    Daha gerçekçi hissettiren bir hamilelik filmi arıyorsanız doğru adres. Otobiyografik bir hamile belgeseli. 41 yaşında hamile kalan bir kadın ana kahraman. Modern annelik yöntemlerini gerçekçi bir şekilde belgeselleştirmiş.
  11. Waitress

    Kalpleri ısıtan, bir o kadar da yine yalnız anneliğe göndermelerle bezeli bir Amerikan klasiği.
  12. Look Who’s Talking

    Bu filmi 90’larda televizyon başında olanlar şüphesiz hatırlar. Çok keyifli bir filmdi o zamanlar. Hem de dublajlı dublajlı izlerdik. Bir bebeğin konuşma fikri oldukça komikti. O yıllara dönmek isterseniz güzel bir nostalji.
  13. Life As We Know It

    Daha dün akşam izleyerek keyifli olduğunu söyleyebileceğim bir film. Fakat süper komik bir film bekliyorsanız yanlış seçim olur, draması da az değil. Romantizmi de mevcut. Arada ağlamaya da hazır olun.
  14. 40 Weeks

    Hepimizin cep telefonunda ya 40 haftalık hamilelik sürecini takip eden bir uygulama yüklü ya da bu uygulamaları biliyoruz. İşte bu film de uygulamaların biraz daha ötesine geçerek bize 40 haftalık serüveni belgeselleştiriyor. Hamile kadınların bu süreçte yaşadıkları duygusal ve fiziksel değişimlerini farklı röportajlarla ele alıyor. Gerçekçi bir empati için birebir.
  15. Bridget Jone’s Baby

    Bridget kitaplarını okumayan, filmlerini izlemeyen kaldı mı? Kendi adıma pek severim. Bebekli bir filmi geldiğini duyduğumda da kaderim bir bu kadınla diye dalga geçmiştim. İtiraf edeyim Hugh Grant’lı Bridget Jones filmlerini arattı bu film. Ama yine de geçmiş günlerin hatrına yalnız takıldığınız bir akşam izlenilesi.
  16. What to Expect When You’re Expecting

    Bir Amerikan klasiği olan “Bebeğinizi Beklerken Sizi Neler Bekler” kitabının isminden esinlerek hayata geçirilmiş film. Hata Jenifer Lopez’in elindeki kitap da meşhur o kitap. Oyuncular ünlü, IMDB puanı düşük, ama sonuçta hamilelikle ilgili ne olsa izleriz değil mi?
  17. The Beginning of Life

    8 farklı ülkede çekilen, oldukça dikkat çekici bir hamilelik belgeseli. Bir bebeğin/çocuğun ilk dönemlerinde yetiştiği çevrenin algısal, bilişsel, sosyal ve duygusal yapısına nasıl etki ettiğini konu alıyor. Çok fazla bilimsel laflar ederek canınızı sıkmayacak türden bir belgesel ve genler dışında nasıl da bebeğinizin gelişimi farklı şekilde etkileniyoru öğrenmek için biçilmiş kaftan.
  18. Boss Baby

    Şimdi diyeceksiniz ki, bu film çocuk film mi? Hayır. Ama hamilelik konulu bir film de değil. Daha çok bebek yapımı hakkında son derece komik, eğlenceli, iyi bir animasyon. Animasyon sevenleri çok mutlu edecek.
  19. The Back-Up Plan

    Gelelim tüp bebek serüvenlerine. Tüp bebek sonucunda ikiz hamilelik yaşayan bir Jennifer Lopez izlemek isterseniz, sevebilirsiniz.
  20. The Switch

    Bu da sevdiğimiz başka bir Jennifer’ın, Jennifer Aniston’ın sperm bankası yolu ile bir bebek sahibi olma kararı ile başlıyor. Hamileliğin, partnerliğin ve bebek sahibi olmanın birçok yolu var değil mi?

 

31. Haftadan İnciler

Küçükken günlük tutmayı sever ve gün içinde olup biten anlamsız şeyleri yazıp dururdum. Sonra, bunları iyi saklayamadığımı, oraya buraya savrulduklarını, dönüp okuduğumda da hatırlamanın çok zevk vermediğini gördüm. Yapım gereği, unutmayı seven biriyim. Arşivci bir yanım hiç olmadı, olamadı. Sanırım bunu hamileliğimde  ve kızım için biraz aşmak istiyorum, çünkü ilerde anılar arayacak ve annesi ona hiçbir şey bırakmamış olacak. Neyse ki babası benim tam aksime arşivcilerin kralı.

Bu yüzden, günlük yazılarım biraz önemli. Çabalıyorum.

27. haftadan 31’e nasıl geldim?

Bir kere eşimin yanımda olmadığı bir 3 aylık dönem geçirdim. Her ne kadar dizimin dibinden ayrılmasın insanı olmasam da hamileyken bu beni çok etkiledi. 27. haftadan sonra o da yanımda olduğu için sanırım bu dönemi daha kolay geçirdim. Demem o ki, hamile kaldığınızda (planlı/plansız) çevrenizdeki destek baya önemliymiş. Her şeyi ben kendi başıma hallederim tipli bir insan olsanız da bu süreçte işlemiyor, benden söylemesi.

Diğer bir geliş şeklim ise, devasalaşmam oldu. Zaten başından beri büyük karınlı bir hamileydim. 3 aylıkken 6 aylık muamelesi gördüğüm için, alıp başını giden karnıma hayretlerle bakıyorum. Bu bana önce yukarı doğru çıkan karnım ile nefes darlığı yaşamam olarak döndü. Gerçekten, bu dönemde 90 yaşında bir anneanne ile empati yaptım. Bildiğiniz nefes almak kabustu. Benim gibi konuşmayı seven bir insan içinse hayli zor, çünkü lafları yetiştireceğim derken nefesiniz yetmiyor!

Bebişko 29. haftada vakit kaybetmeden aşağı pozisyona inince (baş aşağıda, ayaklar yukarda) karnım da biraz aşağı indi ve sonunda azıcık nefes aldım! Gerçekten kafası ile mideme, akciğerlerime yaptığı baskı büyük oranda son buldu. Çok ama çok rahatladım diyebilirim. Ama bu alalacele aşağı iniş kasılma riskini de biraz arttırdı ve ben yine paniklere sürüklendim ama allahtan korktuğum gibi olmadı.

3. trimesterdayım ve ilk 3 aylık dönemde mutfağa adımını atamayan ben şu an sürekli yemek yapmak ve yemek istiyorum. Canım bin çeşit tatlı çekiyor. Aklım sürekli ferahlatan içeceklerde. Normalde su içme alışkanlığı olmayan ben su şişeleri ile flört halindeyim. Ne kadar ve nasıl kilo aldığım umrumda bile değil. Çünkü gerçekten ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Esas önemli konunun, doğumdan sonra “sütüm gelsin, aman enerjim azalmasın” diye lohusa şerbetlerine, tatlılara sarılmamak olduğunu öğrendim. Bunu dikkate alacağım diye kendime söz veriyorum ve şu an gönlüme göre yiyorum.  Ama nasıl hızlı yediğimi anlatamam. Süpürge gibiyim. Ben bile anlamıyorum ne ara bitiyor o tabaklar!

Uyku konusuna ise gelmek istemiyorum. Çünkü artık U-YU-YA-MI-YO-RUM. Evet. Uyku benim için bitti. Gecelere akabilsem tam zamanı çünkü saat 3-4-5 sularında çok rahat ve dinç olarak ayaktayım. Sonra sabah 9-10 gibi gözler açık. Ve sonuç; bütün günün kabus gibi geçmesi. Gün içinde de yatıp uyuyayım desem nafile. Asla dalamıyorum. Buna neden olan hormonlar, kafadaki gizli stres veya her ne ise çözülebilecek gibi gelmiyor. Ama melisa çayını deneyeceğim. İşe yararsa yazarım.

Bu sırada güzel şeylerden bahsedersek, artık alışverişe başladık. Çılgın gibi araştırıp bütün internette liste kovalıyorum. Sonuç : başarılı. İstediğim az ve öz parçalara ulaşabildim. Gerçekten şimdiden çocuğun spor ayakkabısını alan anneleri anlamıyorum. Bir heves olduğuna eminim. Ama bende öyle bir heves yok. Çünkü o spor ayakkabıyı giyene kadar geçen zamanda mutlaka yeni trendler olacak. Çocuğum demode mi olsun? (dedi Şeyma Subaşı)

Her neyse sonuç olarak, biz sadece 0-3 aylık periyoda odaklandık. Hadi zorlasan belki bebek arabası ile 6 aya. Düşünün o derece ileriye dönük yatırım yapmadık. Bir başka yazıda temel bebek alışverişi listesi yapacağım. Bu listelerden ortalarda çok var. Ama bazen insanı E PEKİ BUNU NEDEN ALIYORUZ sorusu ile çıldırma noktasına getirebiliyorlar. Bunu aşabildiğim noktada blogta faydalı bir liste hazırlamak istiyorum.

32. hafta kontrolünü heyecanla bekliyorum çünkü sanırım bu defa doğum hakkında detaylı konuşabileceğiz. Maalesef doktorlar dereyi görmeden paçayı sıvamayalım düşüncesi ile öyle hemen doğum hakkında konuşmuyorlar. Hatta bu konuyu sanki bir tabu gibi geçiştiriyorlar ve sizi ana odaklıyorlar. Ama bence bu yanlış ve insanı daha çok strese sokuyor. Mesela ben çoktan NE OLACAK NASIL OLACAK NE ZAMAN OLACAK stresine girdim, o yüzden cuma gününü iple çekiyorum.

Bundan sonra ne olacak?

İşte bilmediğim bir soru ve cevabı. Bundan sonrası için zirilyon tane kitap okumuş olsam da sanırım şimdiden hepsini unuttum. (shock face) O gün geldiğinde de kitapta böyle diyordu ama diyerek hareket edebilecek miyim emin değilim. Akışına bırakırmışım gibi geliyor.

Bundan sonraki birkaç yazıda neden oda süslemesi, fotoğrafçı, baby shower, doğum öncesi çekimi (100 kg olmuşken anı olsun fotoğrafları) yapmadığımı; neden bebikoya bir oda yapmadığımı ve bazı ürünleri neden seçtiğimi yazıcam.

Amacım ne?  

Bu yazıları görünce, bir zamanlar fırtınalar estirirdi şimdi değişti olarak düşünen bir ekip var. Buradan onlara selamlarımı gönderiyorum. Amacım ile ilgili de kapsamlı bir yazı hazırlıyorum bu ara kafamda. (unutmazsam) Bu blogun amacı kızıma anı bırakmak falan değil. Onu daha güzel yollarla yaparım elbet. Instagram hesabı açıp “kızıma/oğluma anı” diyenleri de anlamıyorum, o zamana instagram mı kalacak kardeşim? Bariz kendine açmışsın işte, takıl bak keyfine. Diğer yandan amacım bir gün teyzesi edasıyla etrafa tavsiyeler saçıp ev hanımı ve annelik konusunda PhD olduğumu göstermek ASLA değil. Zaten bu konuda stajyer kalmayı tercih ederim.

Amacım, bu dünyaya girince gördüğüm tuhaf annelik modellemeleri, mahallelerin bitmeyen baskısı, kadın üzerinde oluşturulan rol model beklentileri, yaratılan yeni annelik türleri (manken gibi anneler, mükemmel anneler, evi oyuncağa boğan anneler, cool anneler vb.) gibi bitmez tükenmez ahkamlardan yola çıkarak BAŞKA BİR ANALIK MÜMKÜN diyebilmek. Yani bu doğanın bize sunduğu veya bazen sunmadığı bir durum. Gerçekleştiğinde ise bunu Hunger Games’e çevirmenin ne anlamı var?

İşte bu manzaraya dayanamadığım için; örnek aldığım birkaç insan, feminizm kuramları, kadının toplumdaki yeri, akademik meraklarım derken toptan bir şey oluşturmak istiyorum. Kadına yapılan bu psikolojik baskıya artık modern kadının biraz el sallaması, güle güle demesi ve ayağa kalkması gerek. Ama kadınlar sadece buna prim vererek birbirini yiyor, yani amacım aşırı sentezli bir özetle bunun etrafında dönüyor. Anlayana.

Son söz 

Bu hafta için günlüğe veda için bir hamile atasözü seçtim; “Yeterince bol tshirt stoklamadıysan, göbeğin açık da gezmeyi bileceksin.”

 

Hamileliğin İlk 3 Ay Kabusları ve Çözüm Önerilerim

 

Eveeet, şimdi hamileliğin 3 farklı dönemi var. Hepsinin türlü türlü özellikleri, güzellikleri ve kabusları var. Bu yazıda, hamileliğe yeni başlayanlar için ilk 3 aylık dönemin kabuslarını ve çözüm önerilerini hatırlamak istedim. Belki işinize yarar.

İlk 3 aylık dönem (first trimester), hiçbir şeyin farkında olunmadığı, bebişkonun henüz fasülyeden hallice orada durduğu, sizin ona dair hiçbir şey hissetmediğiniz ama ruhsal/fiziksel bazı semptomlar gördüğünüz dönem. Bu belirtileri hiç yaşamayan, hiçbir şey hissetmeyen über şanslı bir ekip de mevcut. Genel olarak bu ekip, birkaç ay sonra başlarına gelecekleri bilmeden “Oh ben çok rahat hamileyim, benim annem de böyleymiş canım.” derler. Zira benim annem de bu ekoldenmiş. Ama bana kazın ayağı öyle olmadı ve sizin de genel olarak yaşayacaklarınız şunlar olabilir :

  1. Tarifsiz Mide Bulantıları (Sabah / Akşam Farketmez)Bu yazıyı yazmamın esas amacı, bu dertten muzdarip olanlar için. Açıkçası ben tabii ki fırsatı kaçırmadım ve bu derdi doyasıya yaşadım. Ayrıca kusma refleksim olmadığı için de ciddi anlamda zorlandım. Zaten ciddi kusma problemleriniz ve sıvı kaybı yaşayacağınız bir dönem olursa hemen doktorunuz ile görüşüp, bir süre serum takviyesi almanız isteniyor. Benim gibi yaşayanlarla karşılaştığımda ise bu dayanılmaz mide bulantısı ile başedemeyip doktorlarından ilaç önerisi aldıklarını ve ne yazık ki ilk 3 aylık hamilelik dönemlerinde ilaç kullandıklarını gördüm. İlk 3 aylık dönemde ilaç kullanmaya bence gerçekten gerek yok. Her ne kadar zararlı değil, düşük riski taşımaz vb. diyerek doktorlarınız yazsa bile; konu sadece düşük riski değil. Yediğiniz ve tükettiğiniz her şey bebeğinize ulaşıyor. Bunu unutmayın.Çözüm Önerisi : Şimdi vereceğim çözüm benim hayatımı kurtardı, eşimi de market market arattırdı. Ama çoğu insan bunu bilmiyor, o yüzden mucizeyi sunuyorum : ZENCEFİL ÇAYI ve ZENCEFİLLİ SODA. Sabah bulantıları olarak geçen bu bulantı çeşidi, bende özellikle akşamları artıyordu. En güzel çözüm zencefilli çay oldu.Bunun yanında da bazen sıcak içmekten sıkıldığımda Beyoğlu Gazozu’nun Zencefilli Gazoz‘unu şişe şişe içtim. Soğuk olduğu için ayrıca içinizi ferahlatıyor, özellikle bu bulantılar yaz dönemine denk geldiyse. Bu gazozu bulmak biraz zor oluyordu, fakat Migroslarda bulduğumuz an stokladık ve maalesef Arda bu konuda biraz harap olmuş olabilir.

    Zencefilli Çay Tarifi :

    Taze zencefili dilimliyoruz. Bir cezvenin içinde oda sıcaklığındaki su ile birlikte kaynatıyoruz. Zencefil dilimleri tadını ve kokusunu suya iyice bırakmalı. Su kaynadığında, biraz soğumaya ve dinlenmeye bırakıyoruz. Mümkünse, çayı bardağımıza alırken birkaç dilim zencefil dilimini de cezveden aktarıyoruz. Afiyet olsun.
    İpucu : Eğer zencefil bana çok ağır geliyor, ben sevmem zencefil mencefil diyorsanız; burnunuzu tıkayıp içeceksiniz ya da içine dilimlenmiş limon ekleyebilirsiniz. Bir diğer öneri ise bal eklemek. Ama tatlı bir içeceğin daha çok midenizi bulandırabileceğini unutmayın.

    Umarım işinize yarar. Ben bunun faydalı olduğunu yabancı kaynaklarda okumuştum. Sonra doktorum da zencefilli gazozu önerdi. Özellikle yurtdışında alkolsüz Ginger Ale bu konunun piriymiş, haberiniz olsun. Macrolarda da bulabilirsiniz Ginger Ale, ama alkolsüz olmasına dikkat edin.

  2. İnip Çıkan Hormonlara Bağlı Sağı Solu Belli Olmayan Hareketler 

    Gelelim gül gibi değişen hormonlarınıza. Bu ilk 3 ay, sen sen değilsin. Hiç inkar etme, zaten istesen de olamazsın. Bir kere her ne kadar mutlu bir haber olsa da, şok edici ve önündeki 9 ay 10 – 40 hafta seninle olacak bir haber almışsın. Sonrasında başına geleceklerden zerre kadar haberin yok. Vücudunda eksilen, artan değerlerle ilgili de doktorundan duyduğun bilgiler kadar kem küm fikrin var. Ama içerde neler oluyor ah bir bilsen!
    Bu sürede eşini 10 kere boşamayan, ağlama krizleri yaşamayan veya ani mutsuzluk, ani sevinçler yaşamayan bizden değildir. Şaka şaka, sen bu konuda süper kontrollü ve iyi bir arkadaşımız olabilirsin tabii. Alkışlar senin için. Geri kalanımız ise bu ilk 3 ayı geride bırakmayı iple çeken tayfayız.


    Çözüm Önerisi : Burada olan genellikle eşlere oluyor. Çünkü onlar bizim kadar bu döneme hızlı adapte olamıyorlar. “Hamile misin, emin misin, tekrar baktıralım, dur bir dakika emin miyiz?” sürecinden sonra “Evet, …… hamile. Evet, eşim hamile” gibi sanki kendisinin konu ile alakası yokmuşçasına bir yaklaşım; akabinde “Yaa evet galiba baba oluyorum, emin değilim inşallah hamileyiz.” gibi saçma sapan cümleler kurma atakları yaşayarak yavaş yavaş finale doğru ilerleyen bir türden bahsediyoruz. Bu yüzden, beklentiyi aza indirin ve alamayacağınızı isteyerek kendinizi delirtmeyin. Bu kolay değil elbette. Ama eşinizi karşınıza alıp konuşarak, ve biraz destek isteyerek yola devam edebilirsiniz.

    Kendinizi dinlendirin, eğlenceli aktivitelere katılmaya çalışın, sosyalleşin, işinize odaklanın, bol bol güzel müzik dinleyin,sevdiğiniz filmleri izleyin. Kendinizi bu kafadan uzak tutmaya çalışın.

  3. Devamlı Uyku İsteği 

    Bu konu çoğunlukla herkesin başına bulantılı / bulantısız gelen bir durum. İlk 3 ay kendimi aşırı enerjik hissediyorum diyen duymadım. Uyku isteğiniz hormonlar yüzünden (ah şu hormonlar!) artacaktır. Korkmayın. Fırsat buldukça uyuyun. İyi haber; 3 ay sonra ciddi anlamda azalacak. Kötü haber; son 3 ay geri gelecek 🙂

  4. Şaşkınlık 

    Bu da sizin bu haberi nasıl ve ne zaman karşıladığınıza bağlı değişkenlik gösterebilir. Eğer beklemediğiniz bir anda sürpriz bir hamilelik geçiriyorsanız, derecesi yüksek olacaktır. Bazen bekleyen kişilerde bile, “şimdi ne olacak?” şaşkınlığı olabiliyor.
    Çözüm Önerisi :  Doktorunuzu iyi seçin. Beğenmediğiniz anda bunun sizin en doğal hakkınız olduğunu unutmayın. Her şeyi konuşabileceğiniz, sorabileceğiniz ve şaşkınlığınızı azaltacak bir doktorunuz olmalı. Sonuçta 40 hafta boyunca en çok onu göreceksiniz. Ona göre.Aileden, arkadaşlarınızdan, çevrenizden pozitif destek verebilecek olanlar ile görüş konuşun. Tuhaf deneyimleri olan, mutsuz veya hamilelik ile alakasız insanlarla konuşmayın. Bu kişiler, ayna modeli kendilerini size yansıtacaklardır ve bu durum şaşkınlığınızı depresyon ile harmanlayacaktır. Bu insanlardan uzak durun. Kendi deneyiminizin tadını çıkarın. Güzel deneyimleri olan insanlarla, faydalı sohbetleri de değerlendirin.

  5. Daha Önce Sevdiğiniz Şeylerden İğrenme (Mide Bulantısından Farklı Olabilir) 

    Bu da çok garip bir konu. Bulantıdan bağımsız gelişen bir durum. Hani nasıl regl döneminden önce hiçbir kıyafetinizi giymek istemez, aynada asla saçlarınızı beğenmezsiniz; işte bu da daha önce sevdiğiniz şeylere “bööğ” dediğiniz bir dönemin başlangıcı. Her ne kadar yiyeceklerde daha sık yaşansa da, aslında her konuda biraz zevk değiştirdiğinizi farkedeceksiniz. Bu değişiklikler kalıcı olmak zorunda değil. Muhtemelen hamileliğin sonlarına doğru tekrar değişecek veya kaybolacak. Örneğin; özellikle kahveyi çok sevenlerde bir anda kahveden tiksinme belirtisi çok oluyor. Ben çok sevmeme rağmen kahveden tiksinmemiştim ama o delice kahve arayışım cidden azalmıştı. Sonra da kafeinsiz kahve ile kolayca yoluma devam ettim.
    Çözüm önerisi : Yeni zevklerinizin keyfini çıkarın. Daha önce yemediğiniz, tatmadığınız, kullanmadığınız ürünlere merakla yaklaşın ve keşfedin. Bu en sevdiğiniz parfümüzden soğuyarak tamamen doğal ürünlere yönelmeniz de olabilir. Bunlara kızgın olmayın, değişimlere karşı savaş açmayın. Yerine koyabileceğiniz yeni ürünler araştırabilirsiniz.

  6. Kokulara Karşı Duyarlılık

    İşte bu mide bulantısını tetikleyen fenalardan. Benim için ilk 3 ay evde kimsenin almadığı ama benim eve girer girmez aldığımı iddia ettiğim, berbat bir koku vardı. Rutubet desem değil, bozuk bir şey desem değil. Tarifsiz bir koku. Resmen o kokudan kaçmak için evin alt katında durmak istemiyordum. Tüm parfümler benim için kabustu. Soğan ve zeytinyağı kavrularak başlanan yemekleri saymak bile istemiyorum. Mutfağa adımımı atamadım.Sizin de böyle farklı duyarlılıklarınız olabilir. Mesela birinin hamilelikte sudan tiksindiğini duymuştum. Sular kokuyormuş. Yani hamile kadın öyle hissediyor ve su içemiyor neredeyse.Çözüm Önerisi : Bu durumda uzak durmaktan başka bir çare yok. Sakın, bu kokuları bastırmak için oda parfümleri, kokulu mumlar vs. edinmeyin. Kokular iyice birbirine karışacak ve siz hala o duyarlı olduğunuz kokuyu alacaksınız. Çünkü bu kaçınılmaz. Arka sokakta kurulan pazarın kokusunu bile bir tazı burnu ile alabilir, çevrenizi şaşkına çevirebilirsiniz. Burnunuzun şizofrenleştiği bir dönem. Çok yüz vermeyin ve pencereleri açabildiğiniz kadar açın, kapalı alanlarda durmayın, ferahlamaya çalışın.

Hamilelikte Saç Boyatmak : İki Cepheli Tartışma

Hamile kaldığım günden bugüne, her konuda olduğu gibi bu konuda da “kimsenin işine karışmayın” mottosunu benimseyen tutumları sevdim. Yani “emzirecek misin, zinhar mama verme, bebeği kundaklama, yok efendim köpekle bebek aynı evde olmaz, bebek gelince şu olur bu olur” gibi uzayıp giden infazların hamilelikte ve sonrasında annenin sıklıkla karşılaştığı konular olduğunu öğrendim. Kadın, hamile kaldığı günden itibaren hayat boyu çevresinden (yakın/uzak) sürekli kınama, yargılama, aşağılama, beğenilmeme, eksik kalma korkuları ile yaşamaya başlıyor.

Çünkü annelik kutsal ve bunu en iyi şekilde gerçekleştirmeli! Yoksa sen canavarsın kadın!

Buna her ne kadar katılsam da, bebeğini tuvaletlerde doğurup bırakan veya üstünde sigara söndüren annelerin varlığını hala gördüğümüz için; bebeğini emzirememesi nedeni ile mama veren anneye saldıran insanlar bana deli gibi geliyor.

Bütün bunların farklı bir boyutu da hamilelikte saç boyatmak!

Önce kendi yaptığımı söyleyeyim; bazen bunalımlara sürüklenip içimden gideyim şu saçları boyatayım ruhu geçse de, bunu asla yapmayacağımı anladım. Zaten doğal ürünlere olan merakımdan dolayı ben şampuanımı ve tüm saç ürünlerimi de parabensiz seçtim. Kimyasalların en çok saç derisinden geçtiği bilinen bir gerçek. Bu nedenle vücudum için de kullandığım her şey doğaldı fakat saç derisine özellikle dikkat ettim. Bu yüzden benim için boya imkansız oldu.

Her ne kadar doktorlar, sorun yok demeye başlamış olsa da, bilimsel veriler ile ilgili dikkatimi çeken şu; bilimsel bir deneyin yapılabilmesi için bunun belirli bir örneklemde (yani hamile kadınları temsil edebilecek sayıda kişide) denenmiş olması gerek. Belirli sayıda hamile kadına kimyasal vererek, belirli bir kısmına vermeyerek karşılaştırma yapılacak deneyler etik olmayacağı için; henüz böyle bir çalışma yok. O nedenle çalışmalar, ya hep kusurlu doğumlar üzerinden yürütülmüş ya da ne yazık ki hayvanlar üzerinden.

Bu da demek oluyor ki, aslında elimizde bize güven verecek kesin bir bilimsel araştırma YOK. Ama araştırma olmaması demek, evet sorun da yok demek değil. Ne yazık ki şu an bazı hekimler ve hamileler bunu bu şekilde yorumluyor. Bana kalırsa konu açıklığa kavuşmuş değil. Sizin insiyatifinizde. Yani belki saç derisine gelmeyerek, hava alan (kimyasal solumadığınız) bir salonda, sadece saç uçlarınıza renk katabilirsiniz.

Gebelikte saç boyama ile ilgili bazı kesimler de hamile kadının kendisini iyi hissetmesi gerektiği bu nedenle de ne isterse yapabileceği konusunu savunuyor. Burada dikkat edilmesi gereken ve hep tekrarlanan, düşük riski nedeni ile her şeye dikkat edilen İLK 3 AY SAÇINIZI BOYATMAYIN kuralı. Sonrasında ise işler biraz belirsizlik taşıdığı için sizi mutlu edecekse boyatabilirsiniz cümlesi geliyor. Evet, gerçekten hamilelikte kendini iyi hissetmek çok önemli. Sizin için bu hayati şekilde mutsuzluk teşkil ediyorsa, kendi insiyatifiniz ile konuya karar verebilirsiniz. Tabii ilk 3 aydan sonra ve doktorunuza danışarak. Ama böyle gelip geçici bir hezeyansa, bana göre “değer mi riske arkadaş”.

Peki saç boyaları organik olsa bir şey değişir mi diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Bununla ilgili de düşüncem; p-phenylenediamine, dihydroxybenzene ve aminophenol gibi kimyasal maddeler tüm saç boyalarında bulunduğu için bir değişiklik olmayacaktır.

Bazı komplikasyonların da, illa doğumun akabinde ortaya çıkmadığını da unutmamak gerek. Yani bebeğim sağlıklı doğdu sorun yok demek biraz yanılgı olabilir. Doğum sırasında aynı şekilde protez tırnak yaptırmak, hijyenik koşullarından emin olmadığınız (steril aletler) bir yerde manikür-pedikür yaptırmak da son derece riskli. Oje konusunda da bu şekilde şiddetli tartışmalar sürüyor. Hamilelikte oje sürmek de henüz bilimsel bir araştırma konusu olmamasına rağmen, tırnak etlerinizin açık olması ve buraya nüfuz edecek kimyasallar konusunda bazı anne adaylarına tedirginlik verebiliyor. Mesela ben oje konusunda daha esnek davrandım. İlk 3 aydan sonra bazı zamanlarda içeriğine güvendiğim ojeleri kullandım.

Sonuç olarak bu konu henüz tam olarak netleşememiş ve insiyatife bırakılmış bir tartışma. Ben boyatmamayı ve tüm kimyasal içerikli saç ürünlerinden başından beri uzak durmayı seçtim. Ama bu beni daha iyi bir anne veya wonder woman yapmaz. Kimseye de saçını boyattığı için elimde bir kutu yağlı boya ile hücum etmeyi düşünmüyorum.

Siz de düşünmeyin. Mutlu bir hamileliği elden bırakmayın 🙂

Hamileliğimde Kullandığım Vitaminler

Hamilelikte vitamin ihtiyacınızın dev olduğunu söylememe gerek var mı bilmiyorum. İlk zamanlarda bebiş zaten bütün depolarınızı boşaltmak üzere silahını kuşanıp savaş alanında yerini almış bulunuyor. Bu dönemde genellikle doktorlar zaten doğumdan önce başlamanızı tavsiye ettikleri folik asit ile devam etmenizi öneriyor. Ama her doktorun eğrileri, doğruları, tercihleri farklı.

Evet, hamileyken ilaç içmek özellikle sormadan bilmeden danışmadan içmek son derece YANLIŞ. Ama vitaminler bu kategoride değil. Yani doktorunuza mutlaka sorup danışmalısınız kısmı hala geçerli sadece rahatlıkla içebilirsiniz. Benim bu süreçte iyi ki geç kalmadan içmişim dediğim vitaminleri paylaşmak istedim. İmkanı olan, bulabilen lütfen depolarını doldurmayı ihmal etmesin. İlerleyen günlerde kesinlikle ihtiyaç duyacaksınız.

  1. Pregnacare (Vitabiotics)

    Hamilelik döneminde okumaya başladığımda karşıma çıkan ve çevremden de sıkça duyduğum bir vitamindi. Biraz araştırınca ve doktoruma danışınca gerçekten iyi bir vitamin olduğunu anladım. Vitabiotics güvenesi altında Pregnacare serisi tamamen gebelik öncesi, gebelik sırası ve gebelik sonrasını kapsayan vitaminler ve takviyeler üretiyor. Ben gebelik öncesinde haberdar değildim kullanmamıştım.Bu vitamin gebeliğiniz süresince ihtiyacınız olan tüm vitaminleri kapsıyor. Günde bir kapsül kullanılıyor. Doktorunuza danışarak kullanabilirsiniz.

    Kullananlardan gelen öneri ile gebelik sonrası için de alacağım. Emzirme dönemi ve genel olarak postpartum dönemi için de seçenekleri var. Ayrıca hap içmekten hoşlanmıyorsanız, şurup versiyonlarını da sitesinde gördüm.

    Detaylı bilgi : https://www.vitabiotics.com/pregnacare/original

    Nerede bulabilirim :  Bu aralar birkaç Türk ecza sitesinde de karşıma çıktı. Ben İngiltere’den aldım. Oralara giden gelen birileri varsa mutlaka sipariş verin. Boots mağazalarında kolayca bulabilirler.

    Bu arda bonus: Hamile kalmak isteyen çiftler için de her iki eş için ayrı vitaminleri mevcut.

  2. Osteocare (Vitabiotics)
     

    Gelelim iyi ki almışım ve içmişim dediğim bir diğer vitamine. Bu da yine Vitabiotics güvencesi ile karşıma çıkan Osteocare. Hamilelikte ciddi kramplar, diz-bel-sırt-bacak ağrıları yaşayacağınız artık her yerde boy boy önceden söyleniyor. Çoğu doktor bu konunun üzerinde anladığım kadarı ile pek durmuyor. O gün geldiğinde bu duruma çok fazla dayanamazsanız ne yapıyorlar bilmiyorum. Fakat ben yine doktoruma danışarak ve biraz da okuyarak kalsiyum-magnezyum almam gerektiğini farketmiştim. Zaman kaybetmeden kullanmaya başladım. Ve gerçekten çok ağır bir hamilelik geçirmeme rağmen kramplardan, ciddi kemik ağrılarından henüz nasibimi almadım. Çevremde benden daha erken gebeliği olup bu ağrılarla savaşan arkadaşlarım var. Benim başıma gelmez demeyin ve mutlaka kalsiyum magnezyum için doktorunuza danışarak bir vitamin seçin.Detaylı bilgi : https://www.vitabiotics.com/osteocare

    Nerede bulabilirim :  Yine aynı serinin bir ürünü olduğu için ben İngiltere’de Boots mağazalarında buldum. Ama bu ürün Türkiye’de var. Fiyatı sanırım biraz daha yüksek. Giden birileri olursa istemeyi unutmayın.

  3. EFA 1200 – Omega 3

    Yine doktorumun önerisi üzerine başladığım, araştırmalarım sonunda bulduğum EFA 1200 Omega Yağı gerçekten gerek dozu gerek yine balık jelatininden yapılması ile beni mutlu etti. (Çoğunda sığır jelatini kullanılıyor, ben pesketaryen olduğum için – yani sadece deniz mahsülleri tükettiğim için – onları içmek istemedim.)Omega 3 kullanımına genelde doktorlar 4. aydan sonra başlayalım diyorlar. Fakat yapılan araştırmalarda artık gebeliğin başlangıcı hatta öncesinde bile Omega 3 kullanımının öneminden bahsediliyor. Bebeğe çok ciddi destek olmakla birlikte, anne için de hormonal dengesizlikten kaynaklı depresyonu engellediğinden bahsediliyor çalışmalarda. Özellikle, doğum sonrası lohusa depresyonunu engellemek için doğumdan sonra da devam edilmesi şiddetle öneriliyor.

    Detaylı bilgi : https://www.eczane.com.tr/new-life-efa-s-1200-45-kapsul

    Nerede bulabilirim : Türkiye’de eczanelerde kolayca bulabilirsiniz.

 

Korka Korka Yazıyorum : 27. Hafta

Günlüğe devam etmek istediğim için, hala bu kişisel deneyimlerin birilerine illa dokunduğunu düşündüğüm için; evet başlıkta da söylediğim gibi korka korka 27. hafta hakkında yazmak istedim.

Neden 5 haftadır bloga adım atmadım? 

Bu sürede, biraz inen çıkan hormonlar, kaybolan dengeler derken durup dururken nazara inanmaya başladım. Ama bunun nazarla falan ilgisi yok tabii ki, her şey tıbbın işi. Son yazımdan sonra (okumak isterseniz burada), tam bunlara kendinizi kaptırmayın, işte inancınızı yüksek tutun derken kendimi yine 22. haftanın sonunda hastanede buldum. Ve bu seferki bir faciaydı!

Öncelikle burada önem verdiğim bir konu var. İlk defa hamile kalacaklar, kalanlar için çok önemli bir konu olduğunu düşündüğüm kasılmalar. Siz hastaneye gittiğinizde veya kitaplarda okuduğunuzda “Kasılma var mı?” diye sorarlar ya da kasılma olduğu anda doktorunuzu arayın diye yazarlar. E peki bu kasılma nedir, biri bunu etraflıca anlatabilir mi bize? Yoook, bunu anlatabilen bir tıp insanı görmediğim gibi; ben kasılmanın ne olduğunu yine hamile kadınların dertleştiği bir forumu okurken çözdüm. (Sağlık Okuryazarlığı 101)

Nedir bu kasılmalar? Gebelikte Kasılma Nasıl Olur? Sahtesi Var Mıdır?

Evet sahtesi var. Öncelikle bunu söyleyerek sizi rahatlatayım. Bunların adına da Braxton Hicks kasılmaları diyoruz. Sonra gelelim gerçek kasılma tarifine. Birçokları zaten onu yaşayınca anlarsın gibi saçma sapan bir açıklama yapabilir. Ya da bazıları  karnında olduğunu, bazıları ise biraz daha aşağıda olduğunu söyler. Ağrıyı şart koşanlar da olabilir. Ben size ne yaşadığımı, bunu gecenin 03:00 ünde forumlardan okuyarak nasıl keşfettiğimi ve hastaneye yetiştiğimi anlatacağım.

Öncelikle kasılmanın en güzel tarifi, bir anda sanki bir havluyu sıkar gibi karnınızın içinde bir şeyin şiddetle sıkılma hissidir. Bu sıkışmaya da benzeyebilir.  Sıkılan veya sıkışan şey aslında rahminizdir. Tam o anda, karnınızda belirli bir bölgede bebeğinizin kafasına, ayağına, sırtına benzetebileceğiniz ÇOK SERT bir yumru olur. Eğer ağrınız yoksa, muhtemelen bunu “Bebeğim çok hareket ediyor” veya “Ah geldi bak kafası bu kafası” diye heyecanla karşılabilirsiniz. Çünkü ben de önce böyle yapmıştım.

Çoğu kitapta da söylediği gibi, kasılmanın şiddeti ve zamanı çok önemli. Bu duruma eğer kasıklarda regl benzeri ağrı eşlik ediyorsa kesinlikle doktorunuzu arama vakti. Ağrınız yoksa bile, eğer 1 saat içinde defalarca bu hissi yaşadıysanız yine doktorunuzu arama vakti. Kasılmanın süresi de önemli. Mesela bu çok sert yumru ve ağrı ne kadar sürüyor ve sonunda rahatlamanız kaç dakika alıyor? Eğer 15-20 saniyeden fazlaysa yine doktorunuzu arama vakti.

Ben bu kasılmaları 2-3 dakikada bir yaklaşık 1.5 dakika sürecek şekilde sanırım 24 saat yaşadım. Sonunda gaz sancısı, ya da bebek hareketi olmadığını anlayarak hastaneye gittiğimde Erken Doğum Tehdidi ile alalacele hastaneye yatırıldım ve evet maalesef bu sefer o berbat serumdan kaçamadım.

Neler Gördüm, Neler Geçirdim?

Çok fazla detaya girip burayı bir kara deftere çevirmek istemiyorum. Hayatımın en kötü günleriydi sanırım. Korku, acı, stres, hayalkırıklığı, üzüntü, yalnızlık.. Ne ararsanız vardı. Bol sıvı almak, daha önce de yazdığım gibi, çok önemli olduğu için 7/24 seruma bağlıydım. (Günde mutlaka minimum 3 litre su içmelisiniz.) Progestan’a tekrar başladım. Tabii ki Proluton iğneyi tekrar tattım. Ve Endol ile tanıştım. Bütün bu kokteyl üzerine, tüm baskılara rağmen evde dinlenmek istediğimi söyleyerek hastaneden çıktım.

 

Şimdi çok şükür bütün bunların yanında, iyiyim.

27. Hafta Neye Benziyor, Ben Neye Benzedim?

27. haftaya ben mutlu girdim, çünkü eşim yurtdışından yanıma geldi. Evime, huzuruma kavuştuğum bir psikolojik destek bulmuş oldum. Fakat 27. hafta gerçekten kendimi -abartmıyorum- Beyaz Show’daki Obez Usta ile kuvvetli empati yaparken bulduğum bir hafta oldu. Bir kere, böyle bir açlık yok! 2 saatte bir kan şekerim yerlerde. Bu arada 26. haftada Şeker Yükleme Testi yaptırdım ve başarı ile geçtim. Bu nedenle bu açlıkları anlamam mümkün olmuyor. Fakat sanırım küçük kurabiye ne yediysem hapur hupur mideye indiriyor, benim vücuda bir şey kalmıyor. Açım aç!

Onun dışında, gittikçe devasalaşan bir karın var. Sadece devasalaşsa neyse, bu dengemi de bozuyor. Şişirilmiş balon gibi, oturduğum yerden kalkamıyorum, yatamıyorum, yürüyemiyorum yani bunları yaparken kesinlikle göbeğime kum torbası bağlamışlar gibi çok zorlanıyorum. Henüz dengemi bulamadım.

Sırtım aşırı ağrıyor. Hamile yastığı denilen yastıklardan bir tane hamileliğin başında eşim hediye etmişti. Ne olduğunu ve kıymetini ürünü beğensem de çok anlamamıştım. Fakat şimdi her yere onunla gidiyorum. Kıvırıp sırtıma koyuyorum, gece de bacak arama koyarak uyuyorum. Böyle bir yastık edinmenizi şiddetle tavsiye ederim. İnternette kolayca bulabilirsiniz. Şu an benim en yakın dostum bu fasülye yastık.

Biraz sinir stres de arttı sanki. Nasıl bir stres derseniz, üniversite sınavına girecekmişim gibi bir stres. Zamanın biraz daha geldiğini hissediyorsunuz tabii. Bebiş hareketleniyor, karın büyüyor, tarihler yaklaşıyor. Yani tüm bunların bir oyundan ibaret olmadığını anlama haftası oldu benim için. Bir an önce beşik, kıyafet, ana kucağı ve bilimum neyi varsa almam gerek. Hala bunu idrak etmeye çalışıyorum. İnşallah alışverişe başlayacağım. Elim hep geri geri gidiyor. Biraz daha sabredeyim.

Özetle ben şişirilmiş ve eğri büğrü oransız bir balon gibiyim. Ya da sumo güreşçisi kıyafeti giyerek birbirlerine vuran insanlar gibi. Öyle işve cilve, yüzümde parlayan bir nur, başımda bir hare falan yok.

Annelik çok harika, çok fantastik bir duygu durum tamam buna yürekten katılıyorum. Eşsiz bir şey. Hatta erkeklerin, kadın bu kadar çile çekerken çocuk hakkında bir sürü hak iddia etmesine de bu aralar takmış durumdayım. Biz çekiyoruz, biz okuyoruz öğreniyoruz, her şeyi biz düşünüyoruz; sonra yok efendim o benim soyum. Hee, ben zaten sadece taşıyıcıyım öyle mi? (Çok pis feminist damarım tutuyor bu sinirle, ama bu başka ve ciddi bir konu.)

Özetle, buralara düşe kalka geldim. Pes etmeye de, nazara göze söze falan da kapılmaya niyetim yok. Aa bir de klasiktir, eklemeden olmaz, kimler yanımda kimler değil eh tabii onu da bir güzel öğrendim. Hayat iyi günde ve kötü gündekileri çok güzel ayırır, siz bununla asla uğraşmayın.

Hamilelik kadının en büyük gücünü ortaya koyduğu dönem. Tüm kız kardeşlere kocaman sabır, güç ve azim diliyorum.

Not : Yazıdan da anlaşılacağı gibi, bu haftalarda kafa gidip geliyor, bir iniyor bir çıkıyor, bir mantıklı bir serzenişte, bir kızıyor bir gülüyor. Bu da bize anı olsun.

 

22. Hafta: Yata yata büyüyen karpuz

Bir süredir istediğim hızda yazamadım çünkü 20. haftaya girip usul usul ilerlerken karşı takımdan (myomlardan) katlanılamaz bir gol haberi geldi. Tam 21. haftaya girdiğim cuma sabahı, bu zamana kadar beni şiddetle uyardıkları ama benim tanışmadığım o ağrıyı tanıdım. (Kasıklarınızda, regl benzeri ama daha keskin ve devam ederek şiddetlenen bir ağrı) Önce biraz sakinlikle beklemeye çalıştım, biraz geçince doktorumu aradım ve hemen gel talimatı ile hastanedeydim. Ben çantamı alıp çıkmıştım, en kötü ihtimalle birkaç iğne olup eve geri dönecektim. O stres dolu ultrason için uzanıp beklerken, doktorumun yüzündeki bir an gelip giden endişeli bakışı görmek beni bitirdi! “Müge ” dedi, “Sen biraz hastanede misafirimiz ol, gel biz seni yakından takip edelim.” 

İlgili resim

Bunu duyduğunuzda; yaşayanlar veya ultrasonda bebeğini görmeye çalışanlar, o yatağa bilmemkaç kere uzananlar pek iyi anlar ki, aklınıza binbir tane berbat senaryo geliyor. O sırada doktor nazikçe bir şeyler açıklamaya çalışıyor, siz elinizde yatış kağıtları falan derken, kendinizi bir hastane yatağında hunharca damar yolu açmaya çalışan hemşire ile başbaşa buluyorsunuz. (Berbat bir şey, ama zafer benim oldu ve damar yolu açılmadan oradan ayrıldım. Siz bunu denemeyin.)

Önce sakin ve güzel hissettiriyor, oh tamam her şey kontrol altında en azından ya araba kullanırken veya tek başıma iken olsaydı bu ağrılar diyerek kendinizi yatıştırıyorsunuz. En azından ben öyle yaptım. Sonra ağrılar gittikçe şiddetlendi. Hastane ortamına akşam çöktü. Kaos üstüme üstüme gelmeye başladı çünkü 2 saatte bir elinde kallavi bir cihazla odaya dalanlar bebeğimin kalp sesini dinlemeye çalışıyordu!pregnancy is not fun ile ilgili görsel sonucu

Bu da size rahatlatıcı gelebilir fakat üniversite hastanesi olduğu için, malum asistan doktorlarımız, internler (tıp fakültesi 6. sınıf öğrencileri) tüm iyi niyetleri ile oradalar. Fakat o cihazı hayatında ilk defa görmüş intern öğrenci, sizin bebeğinizin kalp sesini dinleyeceğim diye “Bebek yok.” veya “50-60 civarında atıyor” (normal olması gerek 120-160 aralığı) dediği anda o yatakta donuyorsunuz. Sonra orada sizi karnınızda ultrason jelleri ile bırakıyor, asistan abla/abi bulmaya gidiyor, o asistan abla bu sefer sizin ritminizi dinleyip bir şeyler sallıyor, sonra o abla abi doktora soruyor ve bu sabaha kadar 2 saatte bir yenileniyor! Bırakın uyku uyumayı, her 2 saatte bir psikolojik travma nasıl olur, bir insan son derece pozitifken nasıl delirtilir sınırına geçtiğimiz haftasonu ulaştım!

Burada anlatacak, söylecek o kadar anım oldu ki, o birkaç günde. Sanırım bebişin kalp atışlarının normale dönmesi ve benim de daha fazla orada kalırsam stres kaynaklı kasılmalar yaşayacağım kaygısı ile koşarak eve döndüm ve daha fazla bu macerayı hatırlamak istemiyorum.

Hamile/myomlu hamile/hamile olmak isteyen tüm kadınlara söyleyeceğim kendinizi bütün bunların içine nolur kaptırmayın. Daha beter hasta oluyorsunuz. Doktorunuz ile tüm sıkıntılarınızı paylaşın ve korkmadan kendiniz bir şeyleri aşacağınızı bilin.

Myomlu hamilelik konusunda gidişat şu : Benim canavar myomlardan biri bebişin beslendiği plasentanın 3/1’ine yapışmış durumda. Evet maalesef. Ama bize 3/2’si de yeter diyerek bol bol yiyorum, besleniyorum. Kan pıhtılaşmasını önlemek için Bebek Asprini (100mg) kullanıyorum. (Doktorumun önerisi ile)

Durumlar böyle olunca Progestan‘a geri döndüm. Bir de Proluton iğne oldum. Bu iğneyi sürekli olan kadınlara gerçekten sabır ve güç diliyorum. Hatta onların zaten çok güçlü olduğuna inanıyorum. Gerçekten biraz zor bir iğne. Ama bebiş için değer diyoruz.
pregnancy is not fun ile ilgili görsel sonucu

20. haftada neredeydim, 22. haftada nerelere geldim? 

  • Artık oturarak yemek yiyemiyorum, çünkü bükülen kasıklarımdaki ağrı tarif edilemez.
  • Sürekli yatar pozisyondayım, bu beni yatağa yapışık hale getirdi.
  • Ayakta kısa kişisel işler dışında pek duramıyorum.
  • Araba kullanmam yasak.
  • Başkasının arabasında arka koltukta İzmir-Çeşme arasında otoban olmasına rağmen en ufak bir sallantı bile beni çok yoruyor.
  • Ayaklarıma oje sürmem çok zor.
  • Bazı kişisel işleri halletmek göbek yüzünden çok zor.
  • Eğilemiyorum.
  • Yaz olmasa sanırım ayakkabılarımı bağlayamam, çorap giyemem şu an.
  • Çok fazla su içiyorum. Dolaşım sistemini arttırmak için mutlaka su içmeniz gerekiyor. Günde 4-5 litre su içmenizi öneriyorlar. Ben zorla 3 litre içiyorum şu an.
  • Uyumak bir azap. Sağa yatamıyorum. Kan akışı kesileceği ve rahat olmadığı için. Sola yatıyorum, bir süre sonra sol yanım uyuşuyor. Sırt üstü yatınca bazen karnımda ağrı oluyor. Gel de uyu!
  • Ağrılarımı dindirmek için sadece Parol içebiliyorum. En hafif ağrı kesici. Diğerleri yasak.
  • Alt bacağımda bile selülit gördüm!
  • Henüz çatlağım yok, ama mazallah olmasın diye sürekli yağlı güreşçi gibi geziyorum.
  • Arada bir burnum kanıyor.
  • Diş etlerim çok hassas. Her fırçalamada kanıyor.
  • Sanırım bir iki haftaya alyansımı takamayacağım.
  • Sürekli tekme/hareket takip eden bir deliye dönüştüm.
  • Hormonlarım yükselişte. Bazı geceler sürekli ağlama krizi geliyor. Bu dünyada yalnızım ve yapayalnız bir başıma bebeğim olacak gibi saçma sapan kuruntularla ağlıyorum.

İlgili resimŞimdi bu hamilelik çok büyülü bir şey, fiziğimi hiç bu kadar iyi hissetmemiştim diyenler bir adım öne çıkabilir mi? Onlara bir iki cümle fısıldayacağım.

Bütün bunların benim myomlarımla her ne kadar ilgisi olsa da, bir yandan da aslında yok. Doktorumun da söylediği gibi, hamilelik çoğu zaman böyle bir şey. Bu zorlu günleri yaşadığımda yanımda olan, olmak isteyen arkadaşlarımdan gelen mesajlar; bebeği olan bazı arkadaşlarımın da bu yollardan geçtiğini bana gösterdi. Sabretmem için kendi yaşadıklarından bahsetmişlerdi. Peki ama, dedim içimden. Şimdi benim bugüne kadar gördüğüm, izlediğim portre çok güzeldi. Harika bir hamilelik geçirdi, harika bir çocuğu oldu, ve şimdi çok mutlu! Hayır! Her şeyin bir perde arkası var. Tabii ki herkes her şeyi herkesle paylaşacak diye bir şey yok. Bunlar kişilerin özeli. Ama ben bu blogu açarken, özellikle paylaşmak istemiştim.

Hamilelik toz pembe değil, ve olmayacak sevgili kız kardeşler. 

Bununla ilgili toplumsal kaygılı yazımı da sonra yazacağım,

Direnmeye devam.