36. Hafta : Alın Bu Bebeği Buradan

Bu haftaya gelinceye kadar birçok yerde son ayın “alın bunu buradaaaan” çığlıkları ile geçtiğini okumuştum. Erken doğum tehlikesi atlatan biri olarak, buna pek inanmamıştım ama gerçekten son aya girdiğiniz anda artık tak etti canıma moduna sürükleniyorsunuz.

Ben daha 33. haftalarda bebişin bel ve kalça hattımdan geçen sinire baskı yapması nedeniyle yürüyememeye başlayınca, bastım çığlığı. 34. hafta kontrolünde resmen doktorun gözünün içine bakıyordum. Oysa ki ne kadar erken değil mi? Evde bastonla yürüyor, yataktan kalkıp yatamıyor, uykumda acıdan dönemiyor, tuvalete bile gitmekte zorlanıyordum. Son 1 ayı nasıl böyle geçireceğim diye kederlere kapılmışken, bebiş 36. haftanın başında cumburlop yer değiştirdi ve sanırım daha da aşağılara indi. Böylece bir sabah uyandığımda artık yürüyebiliyordum. Hamilelik gerçekten maceralar ile dolu.

Fakat cumburlopun da bir bedeli oldu. Pelvis ve kasıklarda regl benzeri ağrılar ve baskı çok arttı. Ayrıca Braxton Hicks ile dost olduk artık, geldi mi gıkım çıkmıyor. Kıvrana kıvrana gitmesini bekliyorum. Ne olduğunu merak edenler şu yazıma göz atabilir.

Bugün 37. haftanın ilk günü ve ben 36. haftayı da geri de bırakmış oldum. Söylenenlere göre, 37. haftayı da bitirebilirsem doğan bebiş artık prematüre sayılmayacak. Akciğerleri, sindirim sistemi daha da gelişmiş olacak. Tabii içerde ne kadar kalırsa o kadar iyi diyerek bana 38+ günleri beklemek düşüyor. Fakat myomlarımdan en azılısı plasentanın 3/1’ne yuva yaptığı için öyle 39-40. haftaları bekleme gibi bir lüksüm de maalesef yok. Uzatmadan 38’de umarım bebiko gelecek.

36-weeks-pregnant-soon-baby-soon-e1357176744208

36 biterken bana bir enerji geldiğini saklayamam. Bunun adına “nesting” diyorlar. Yani dişi kuşun yuva yapma arzusunun açığa çıkması. Evi toplama, düzenleme, temizleme gibi güdüleriniz artıyormuş. Ben şu dişi kuş mantığından biraz uzak olduğum için ikinci teoriye daha yakın hissediyorum. O da, kadının aslında bir nevi strese girerek gelişecek yeniliğe karşı hazırlanma ihtiyacı. İster istemez, doğum konusunda sizi o kadar paralel evrene geçiş yapacağınıza dair hazırlıyor ki çevre, siz de hayatımın bu son anne olmayan günlerinde her şeyi tam tekmil yapmalıyım çünkü sonra asla vaktim olmayacak diye düşünmeye başlıyorsunuz.

Bu öyle bir motivasyon ki, bebeğinizin ilk yılı kitabını bile “bence şimdiden okuyun doğunca hiç vaktiniz olmayacak” diye elinize tutuşturuyorlar. Siz daha doğmamış bebeğin lazımlık macerasını okuyorsunuz falan. Tamam ben de okumayı çok seviyorum da bu kadarı da yine karşı çıktığım bir baskı. “Hiç vaktin olmayacak!” diye kadını bir hastalığa sürüklenecek, eski hayatını kaybedecek, bir daha hiçbir şey eskisi gibi olamayacak bir dünyaya hapsedilecek tadında konuşmalar – her ne kadar bazen haklılık payı olsa da –  son derece bezdirici.

Evet, birçok şeyin 180 derece değişeceğini ve bir daha asla eskisi gibi olmayacağını biliyorum. Ama bir daha kitap okuman mümkün olmayacak, bütün filmleri şimdi izle bir daha oturup film izleyemeyeceksin denildiği an depresyonun ayak seslerini duyar gibi oluyorum. Aynı mantığı bizim kültür evlenirken de yapıyor. Özellikle erkeklere “evlenmeden önce hayatını yaşa” dürtüsü aşılanıyor. Evlenince hayat bitiyor, hapishaneye giriliyor, sorumluluklar baş gösteriyor ve bundan sonrasında seni hep sıkıcı bir yaşam bekliyor mesajı her yerde. Ama doğru ve aklı başında bir evlilik yaptığınız zaman, ve karşılıklı bunu bilip önlemler aldığınız zaman durumun hiç de böyle olmadığını görüyorsunuz. İşte aynı şey. Bebek/çocuk bakımı için de baştan peşinen böyle cümleler ile özellikle anneyi kaosa sürükleyenlere bin tekme!

36. haftada ben artık alışveriş yapmayı bıraktım. Zaten sanırım topu topu yoğun ve planlı alışverişi sadece 2 ay yaptım. Şimdi artık bebek ürünlerine bakmayı bıraktım çünkü karşıma ne çıkacağını gerçekten bilmediğimi düşünüyorum. Deli zırvası gibi bir sürü şey alıp içlerinde kaybolmaktan korkuyorum. O kadar az ve öz şey aldım ki, kesin ziyarete gelen bir avuç teyze yine gözümün içine “cık cık cık, vah vah vah” temaları ile bakacak ve kendi torunlarına neler aldıklarından falan bahsedecek. Hazırım, kılıçlarımı kuşandım.

Sezen Aksu’nun “Gelsin hayat bildiği gibi gelsin, işimiz bu yaşamak.” şarkısını hatırladığım bu günlerde, en çok özlediğim şey sanırım enerjim, sokağa çıkmak ve seyahat edebilmek. Bunu daha önce de yazmıştım, doğurduğum gibi kendimi sokağa atmak istiyorum. Bu konuda da bir teorim var. Mesela hamileliğinde çok gezebilmiş, sosyalleşebilmiş, hayatından pek bir fedakarlık yapmak zorunda kalmamış anne adayları; bebek geldikten sonra gerçekten değişen durumlarda sanırım pospartum (lohusa) depresyonuna daha çok giriyorlar. Bana okuduklarımdan böyle bir çıkarım geldi. O yüzden kötü geçen hamileliğimi de pozitif görmeye çalışıyorum, çünkü daha kötü ne olabilir ki diyerek, bebiko geldiğinde ve ameliyat sonrası enerjimi kazandığımda sanırım başetme direncim daha yüksek olacak. Ne gelirse göğüsle Müge rolüme hazırım. Ya da öyle olduğunu düşünüyorum.

Şu an tek dileğim, hastane ve ameliyathane fobisi had safhada olan biri olarak doğumun (sezaryen operasyonumun) iyi geçmesi. Ciddi anlamda direnç gösterebilmem. Ağrıyla başedebilmem ve ameliyathaneyi birbirine katmadan doğurabilmem.

Bunu da atlatırsam sanırım geriye telefonuma her hafta gelen yaşasın 37. haftadasınız, bu hafta başınıza bunlar bunlar gelecek! yazılarını özlemek kalacak.

Ha bir de, eskisi kadar iştahlı hissetmiyorum. Sanırım her şey bir döngü gibi başa dönüyor.

Bakalım bir sonraki yazım doğurmadan olabilecek mi?

Sevgiler.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s